ผลงานศิลปะประกอบนิทานของนักเรียนชั้นอนุบาล 3, โรงเรียนอนุบาลเชาวน์ดี

ผลงานศิลปะวาดภาพระบายสี

นักเรียนระดับชั้นอนุบาลสามสามารถอ่านหนังสือได้แล้ว คุณครูจึงจัดกิจกรรมให้หนูได้วาดภาพประกอบนิทาน อย่างสร้างสรรค์ตามจินตนาการ คุณครูและผู้ปกครองเห็นผลงานแล้วชื่นชมความสามารถในวัย 5 ขวบ ของหนูมากนะคะ
เลยนำมาเผยแพร่ให้ชมกันผ่านทางเรื่องราวในนิทานทั้งสี่เรื่องคือ

เรื่องที่ 1 - นายพรานกับชาวประมง

เรื่องที่ 2 - ริ้นกับสิงโต

เรื่องที่ 3 - วัวสี่สหายกับสิงโต

เรื่องที่ 4 - ริ้นกับวัวกระทิง

เรื่องย่อนิทานเรื่องที่ 1 - นายพรานกับชาวประมง

เรื่อง "นายพรานกับชาวประมง"

นายพรานคนหนึ่งเดินทางกลับบ้านพร้อมกับสุนัขคู่ใจ ระหว่างทางเขาได้พบกับชาวประมงคนหนึ่ง ในมือของเขาถือข้องที่เต็มไปด้วยปลา นายพรานคิดหวังอยากจะได้ปลาเอาไว้กินบ้าง ส่วนชาวประมงก็อยากกินเนื้อสัตว์บ้าง ทั้งสองจึงได้แลกเปลี่ยนเนื้อสัตว์และเนื้อปลากัน และตกลงกันว่าเขาจะแลกกันทุกวัน

เมื่อเพื่อนบ้านคนหนึ่งเห็นเข้าก็พูดว่า “ไม่นานหรอกท่าน ทั้งสองจะต้องกลับไปกินอาหารที่ท่านหามาได้เอง เพราะเบื่ออาหารที่ท่านแลกมาเช่นกัน”

จำไว้เสมอว่า – จงพอใจในสิ่งที่ตนหามาได้

001 กาจน์นพัต พิพิทวิทยากุล

002 ก้องภพ วิศิษย์ศักดิ์วาสิน

003 จิรัชญา พีรคัม

004 ญาณิศา องค์ติลานนท์

005 ตะวัน เรืองตระกูล

006 ปณิธิ รุ่งสุวรรณกิจ

007 พนิตพิชา อนงค์เลขา

008 ภาคิน ศรีบัณฑิตย์

009 วรรณนิภา กองสุวรรณกุล

010 วริศรา พิมพ์ประโพธ

011 ศุภกร วังตาล

012 ศุภวิชญ์ หวง

013 สรวิชญ์ หวง

014 อนันต์ ผลทับทิม

015 อรัณย์ อัชฌประเสริฐ

016 กันตา อุฬารเสถียร

017 คุณนิธิศ เลิศเจริญสมบัติ

018 ชนกนันท์ ตันตินิกร

019 ชลัฐ กุศลเดช

020 ณัฐยศ ศิริมหากุล

021 ดวงกมล วัฒนภานุการ

022 ธนาสินธุ์ เกิดแสง

023 นภัส ตั้งเวสน์สกุล

024 นลิน ผลพานิชเจริญ

025 นัชชา ศักดิ์สิริโอฬาร

026 ปุณณภพ เกียรติกังวาลไกล

027 พรนพรัตน์ กวีเวชศาสตร์

028 พรหมินทร์ สุสมากุลวงศ์

029 พัชรัญธร เกียรติจุฑามณี

030 รวิชญ์ สมันตรัฐ

031 ศรัณย์ แสวงนิล

032 อชิระ เอกภพโยธิน

033 เบญญาภา เซียงจง

034 เพชร นุยา

เรื่องย่อนิทานเรื่องที่ 2 - ริ้นกับสิงโต

เรื่อง "ริ้นกับสิงโต"

ริ้นตัวหนึ่งใจกล้าบินมาท้าสิงโตว่า “ข้าไม่เคยกลัวท่านแม้แต่น้อยแม้ท่านจะแข็งแรงกว่าก็เถอะ ท่านจะมีพละกำลังอะไรมากมาย ก็แค่เขี้ยวกับกรงเล็บที่แหลมคมเหมือนกับผู้หญิงคนหนึ่งเท่านั้น ข้าคิดตัวข้ายังมีพลังมากกว่าท่านเสียอีก” ริ้นพูดจบก็หัวเราะเยาะ

“เชอะ เจ้าริ้นทำมาเป็นพูดดี ข้ากับเจ้ามาต่อสู้กันสักตั้งเป็นไร” สิงโตพูดด้วยความโมโห สัตว์ทั้งสองจึงต่อสู้กัน ริ้นกัดที่ตัวสิงโตและต่อยที่จมูก สิงโตพยายามไล่กัด แต่มันกลับทำให้ตัวเองเจ็บหลายต่อหลายครั้ง

ริ้นพูดเยาะเย้ยว่า “ดูสิท่านน่ะเป็นถึงเจ้าป่า แต่ต้องมาพ่ายแพ้สัตว์ตัวเล็กๆอย่างข้า” ริ้นพูดจบก็บินจากไป

จากนั้นไม่นานริ้นก็บินไปติดใยแมงมุมขยับปีกหนีไปไหนไม่ได้ ก่อนที่จะถูกแมงมุมขยุ้มตาย มันคร่ำครวญว่า “โอ อนิจจา ข้าสามารถเอาชนะสัตว์ป่าที่ตัวใหญ่และแข็งแรง แต่ว่าต้องมาพ่ายแพ้กับแค่แมงมุมตัวหนึ่งเท่านั้น”

จำไว้เสมอว่า – เอาชนะผู้ที่มีกำลังเหนือกว่าได้ก็ใช่ว่าจะชนะทุกคนไป

035 วรรณนิภา กองสุวรรณกุล

036 ก้องภพ วิศิษย์ศักดิ์วาสิน

037 กาจน์นพัต พิพิทวิทยากุล

038 จิรัชญา พีรคัม

039 ญาณิศา องค์ติลานนท์

040 ตะวัน เรืองตระกูล

041 ปณิธิ รุ่งสุวรรณกิจ

042 พชรพล พรหมสิรินิมิต

043 พนิตพิชา อนงค์เลขา

044 ภาคิน ศรีบัณฑิต

045 ศุภกร วังตาล

046 ศุภวิชญ์ หวง

047 สรวิชญ์ หวง

048 อชิระ เอกภพโยธิน

049 อรัณย์ อัชฌประเสริฐ

050 เพชร นุยา

051 คุณนิธิศ เลิศเจริญสมบัติ

052 ชนกนันท์ ตันตินิกร

053 ชลัฐ กุศลเดช

054 ณัฐยศ ศิริมหากุล

055 ดวงกมล วัฒนภานุการ

056 ธนาสินธุ์ เกิดแสง

057 นภัส ตั้งเวสน์สกุล

058 นัชชา ศักดิ์สิริโอฬาร

059 ปุณณภพ เกียรติกังวาฬไกล

060 พรนพรัตน์ กวีเวชศาสตร์

061 พรหมินทร์ สุสมากุลวงศ์

062 พัชรัญธร เกียรติจุฑามณี

063 ศรัณย์ แสวงนิล

เรื่องย่อนิทานเรื่องที่ 3 - วัวสี่สหายกับสิงโต

เรื่อง "วัวสี่สหายกับสิงโต"

สิงโตตัวหนึ่งพบวัวโดยบังเอิญ จึงคิดอยากจะกินวัวเป็นอาหารมาก แต่ทว่าวัวทั้งสี่ตัวเป็นเพื่อนรักกันจึงเป็นไปได้ยากที่จะโจมตีพวกมัน เพราะวัวแต่ละตัวคอยระวังภัยให้แก่กันอยู่เสมอ

สิงโตจึงหาจุดอ่อนด้วยการยุแยงวัวทีละตัว มันเดินไปหาวัวตัวแรกและพูดว่า “ข้าได้ยินมาว่าเพื่อนวัวของเจ้าไม่ชอบนิสัยของเจ้าเอาเสียเลย” วัวตัวแรกโมโหที่ได้ยินคำยุแยงของสิงโต จึงไม่ยอมรับเข้าไปร่วมกลุ่ม สิงโตทำเช่นนี้กับวัว 3 ตัวที่เหลือและสุดท้ายวัวทั้งสี่ก็แตกคอกัน

สิงโตได้โอกาสจึงจับพวกมันกินเป็นอาหารทีละตัว

จำไว้เสมอว่า – รวมกันเราอยู่ แยกหมู่เราตาย

064 ก้องภพ วิศิษย์ศักดิ์วาสิน

065 กาจน์นพัต พิพิทวิทยากุล

066 จิรัชญา พีรคัม

067 ญาณิศา องค์ติลานนท์

068 ตะวัน เรืองตระกูล

069 ปณิธิ รุ่งสุวรรณกิจ

070 พชรพล พรหมสิรินิมิต

071 พนิตพิชา อนงค์เลขา

072 ภาคิน ศรีบัณฑิตย์

073 วรรณนิภา กองสุวรรณกุล

074 วริศรา พิมพ์ประโพธ

075 ศุภกร วังตาล

076 ศุภวิชญ์ หวง

077 สรวิชญ์ หวง

078 อนันต์ ผลทับทิม

079 อรัณย์ อัชฌประเสริฐ

080 เบญญาภา เชียงจง

081 เพชร นุยา

082 กันตา อุฬารเสถียร

083 คุณนิธิศ เลิศเจริญสมบัติ

084 ชนกนันท์ ตันตินิกร

085 ชลัฐ กุศลเดช

086 ณัฐยศ ศิริมหากุล

087 ดวงกมล วัฒนภานุการ

088 ธนาสินธุ์ เกิดแสง

089 นภัส ตั้งเวสน์สกุล

090 นลิน ผลพานิชเจริญ

091 ปุณณภพ เกียรติกังวาลไกล

092 พรนพรัตน์ กวีเวชศาสตร์

093 พรหมินทร์ สุสมากุลวงศ์

094 พัชรัญธร เกียรติจุฑามณี

095 รวิชญ์ สมันตรัฐ

096 ศรัณย์ แสวงนิล

097 อชิระ เอกภพโยธิน

เรื่องย่อนิทานเรื่องที่ 4 - ริ้นกับวัวกระทิง

เรื่อง "ริ้นกับวัวกระทิง"

ริ้นตัวหนึ่ง บินมาตอมอยู่ที่เขาของกระทิงอยู่นาน โดยไม่มีทีท่าว่าจะบินจากไป

มันก็พูดกับวัวกระทิงอย่างสุภาพว่า “ข้ากำลังจะไปแล้ว” กระทิงเงยหน้ามองไปที่เขาของมันซึ่งมีริ้นตอมอยู่ “ข้าหวังว่าคงไม่ทำให้เจ้ารู้สึกไม่พอใจมากนัก”

กระทิงตอบกลับไปว่า “ไม่เลย ข้ายังไม่รู้สึกเลยว่าเจ้ามาตั้งแต่เมื่อไร ดังนั้นข้าจึงไม่รู้สึกแตกต่างถ้าเจ้าจะอยู่หรือจะไป”

จำไว้เสมอว่า – คนหลงตัวเองมักคิดว่าตนเองสำคัญในขณะที่ผู้อื่นไม่คิดเช่นนั้น